زخمی تر از همیشه

                   از درد دل سپردن 

                                سر خورده بودم از عشق 

                                           در انتظار مردن       

با قامتی شکسته

              از کوله بار غربت

                        در جست و جوی مرهم

                                           راهی شدم زیارت

رفتم برای گریه

           رفتم برای فریاد

                    مرهم مراد من بود

                                   کعبه تو رو به من داد

ای از خدا رسیده 

             ای که تموم عشقی 

                        در جسم خالیه من

                                      روح کلام عشقی

ای که همه شفایی

               در عین بی ریایی

                              پیش تو مثل کاهم

                                              تو مثل کهربایی

هر ذره از دلم رو

            با حوصله زدی بند

                            این چینی شکسته

                                         از تو گرفته پیوند

ای تکیه گاه گریه

            ای هم صدای فریاد

                         ای اسم تازه ی من

                                     کعبه تو رو به من داد

من ذُرقی شکسته

               اما هنوز طلایی

                       طوفان حریف من نیست

                                       وقتی تو ناخدایی

بالاتر از شفایی

           از هر چه بد رهایی

                           ای شکل تازه ی عشق

                                            تو هدیه ی خدایی

با تو نفس کشیدن

                یعنی غزل شنیدن

                               رفتن به اوج قصٌه

                                            بی بال و پر پریدن

ای تکیه گاه گریه

          ای هم صدای فریاد

                      ای اسم تازه ی من

                                   کعبه تو رو به من داد